به نام خدا

اگر مباحث گذشته ما را دنبال کرده باشید ما نشانه های ظهور را تعریف کرده و برخی را نام بردیم و وعده دادیم که این بار در مورد دجال مطلب بنویسیم.

مسیح دجال:

در مورد دجال در روایات چنین امده است که:

در هنگام ظهور منجی حق فردی پیدایش میشود که با دروغ پردازی و نیرنگ عده ای را فریب میدهد و

به دور خود جمع میکند و با سپاهش به همه جا غیر از مکه و مدینه پا میگذارد. وی بسیار پلید و زشت رو است و از سحر و جادو و تردستی نیز آگاهی دارد.

در وصف دجال چنین امده است:

او صورتی آبله رو دارد و چشم راستش مسخ شده ((چشم راست ندارد)) و چشم دیگرش میان پیشانیش قرار گرفته و گویی که با خونش در امیخته است و مانند خورشید می درخشد و میانش نوشته است کافر ((به طوری که هر با سواد و بی سوادی انرا می خواند))،او مرده را زنده میکند، به اسمان فرمان می دهد که ببار و آسمان می بارد و به زمین دستور میدهد که برویان و زمین نیز درخت و گل می رویاند. وارد دریاها می شود و زمین زیر پایش می پیچد. او با قاطری خاکستری رنگ ، می اید که یک پایش میلنگد و هر گامش ۲۰ میل است و هر کجا که سُمش را بگذارد تا قیامت در انجا گیاه نمی روید.زمین گنج هایش را برای او اشکار می کند و او هنگامی  می اید که جهان گرفتار قحطی شدیدی است، همیشه کوهی از نان و نهری از اب به دنبالش است و بهشت و جهنمی همراه اوست و ...  .

او دائم فریاد می زند به طوری که هر جن و انسی انرا می شنود و می گوید:من پروردگار شما هستم روزی شما را افریده ام و حال به سوی من بیایید.

   در روایتی از پیامبر اکرم امده است که:

انقدر برای شما از دجال گفتم که ترسیدم در مورد آن تفکر نکنید.

مسیح دجال مردی کوتاه قد است و میان پاهایش فاصله دارد و خداوند از زمان خلقت ادم  تا قیام قائم موجودی را به بزرگی او نیافریده است.او بهشت و جهنمی با خود دارد اگر به سوی او رفتید از آبی بنوشید که مانند آب داغی به نظر میرسد زیرا ان آب گوارایی است. او به قدری دروغگو است که کارحرام را حلال و کار حلال را حرام می شمارد.

او هر سلاحی را کج می کند و می شکند و مرده را زنده می کند و اداء می کند که خدا است، اگر او در زمان شما ظهور کرد  بدانید که خدای شما چنین نیست و شما خدای خود را نمی بینید تا از دنیا بروید.

 اگر او را ملاقات کردید به صورتش تف بیاندازید و اوائل سوره کهف را قرائت کنید.

بدانید خداوند اقوام دیگر را از فتنه او بر حذر داشت و من نیز او را از شما بر حذر می دارم ولی

او ناچار میان شما که اخرین قوم (قوم اخرالزمان)هستید ظهور میکند.

از زمان خلقت ادم تا قیامت مسئله ای مهم تر از خروج دجال نیست. خروج دجال خود نیز نشانه هایی دارد از جمله: قبل از خروجش بارش باران کم می شود و سپس دیگر باران نمی بارد، قحطی و اشوب زیاد  میشود و احکام دین دیگر رعایت نمی شوند و ... . 

اما سرانجام او به دستور حضرت مهدی(ع) و توسط حضرت مسیح (ع) به درخت نخلی که در نزدیکی شهر فلسطین است به دار اویخته می شود.

 در وبلاگامام مهدیدرباره دجال به زودی توضیح بیشتری می دهیم.

ظهور منجي

 در بيشتر اديان الهي از ظهور منجي در اخرالزمان ياد شده است و ظهور منجي فقط به اسلام تعلق ندارد در بيشتر اديان از جمله مسيحي،برهمائى ، بودايى و... انتظار ظهور منجى را دارند و نشانه هايى را بر نزديك بودن ظهور وى ، در كتابهاى خويش بيان كرده اند.

 آن دسته از رخدادها، كه بر اساس پيش بينى معصومان (ع ) پيش و يا در آستانه ظهور حضرت مهدى (ع )، پديد خواهند آمد، نشانه هاى ظهورند.

 تحقق هر يك از اين نشانه ها، نويدى از نزديك تر شدن ظهور قائم است ، به گونه اى كه با تحقق مجموعه رخدادهاى پيشگويى شده و به دنبال آخرين نشانه ظهور، حضرت مهدى (ع ) قيام خواهد كرد. البته بعضي از اين نشانه ها به وقوع پيوسته از جمله: در روايات ، از اختلاف در ميان امت اسلام ، انحراف بنى عباس و از هم گسستن حكومت آنان ، جنگهاى صليبى ، فتح قسطنطنيه به دست مسلمانان ، در آمدن پرچمهاى سياه از ناحيه خراسان ، خروج مغربى در مصر و تشكيل دولت فاطميان ، وارد شدن روميان در منطقه رمله و شام ، رها شدن كشورهاى عرب از قيد استعمار، بالا آمدن آب دجله و سرازير شدن آن به كوچه هاى كوفه ، بسته شدن پل بر روى دجله ، اختلاف بى شرق و غرب و جنگ و خون ريزى فراوان ، ياد شده است كه به وقوع پيوسته اند.

 نشانه هاي حتمي : اين دسته از نشانه ها حتماً به وقوع مي پيوندند و تا اين نشانه ها ظاهر نشوند حضرت مهدي (عج) ظهور نخواهد كرد .

 نشانه هاي غير حتمي : اين دسته از نشانه ها وابسته به شروطي هستند و اگر اين نشانه ها اشكار هم نشوند منجي ظهور خواهد كرد. 

 پيش از قيام قائم عليه السلام ، مردى از نسل ابوسفيان ، در منطقه شام ، خروج مى كند و با تظاهر به ديندارى ، گروه زيادى از مسلمانان را مى فريبد و به گرد خود، مى آورد و بخش گسترده اى از سرزمينهاى اسلام را به تصرف خويش در مى آورد و بر مناطق پنجگانه : شام ، حمص ، فلسطين ، اردن ، قنسرين و منطقه عراق ، سيطره مى يابد و در كوفه و نجف ، به قتل عام شيعيان مى پردازد. و براى كشتن و يافتن آنها جايزه تعيين مى كند در وصف سفيانى آمده كه او از نسل ابوسفيان است از پليدترين مردم ، سرخ مايل به زرد رنگ است (در ظاهر مقدس مآبي مى كند) و ذكرش اين است : يا رب ، يا رب ، يا رب ، سرانجامش دوزخ است ، آنقدر پليد است كه كنيزش را كه از او بچه دار شده زنده به گور مى كند. به هر حال سفيانى پليد با دار و دسته اش بر ضد حضرت مهدى (عج ) قيام مى كند. مهدى (عج ) به مردم فرمان مى دهد به جنگ اين دشمن خدا و دشمن خودتان برخيزند.

سپس خود حضرت مهدى (عج ) همراه مسلمانان براى جنگ با سفيانى از مكه به شام رفته و در شام با او مى جنگد سرانجام سفيانى و دار و دسته اش ، شكست مى خورند و سفيانى زير درخت بغوطه دمشق به هلاكت مى رسد. و در بعضى از روايات آمده : ارتش و طرفداران او براى جنگ با مهدى (عج ) به مكه مى روند، وقتى كه در راه به سرزمين ((بيدا)) رسيدند، بقدرت الهى مسخ مى گردند و يا در زمين فرو مى روند. در برخى از روايات ، از امام عليه السلام در مورد نام سفيانى پرسيده شده و آن حضرت ، از بيان آن خوددارى كرده اند. حال آن كه اگر نام وى مشخص بود، دليلى نداشت كه از بردن نام وى ، خوددارى كند. به نظر مى رسد، سفيانى فرد مشخصى نيست ، بلكه فردى است با ويژگيهاى ابوسفيان ، كه در آستانه ظهور مهدى عج بر طرفداران از باطل ، خروج مى كند و مسلمانان را به انحراف مى كشاند. امام سجاد فرمايد: ظهور قائم عليه السلام ، از ناحيه خداوند قطعى و خروج سفيانى نيز، از جانب خداوند قطعى است . در برابر هر قيام كننده و مصلحى ، يك سفيانى وجود دارد.

 واژه ((خسف ))، به معناى فرو رفتن و پنهان شدن است و ((بيداء))، نام سرزمينى است بين مكه و مدينه .

ظاهرا منظور از ((خسف در بيداء)) آن است كه سفيانى ، با لشكرى عظيم ، به قصد جنگ با مهدى (ع ) عازم مكه مى شود، در بين مكه و مدينه و در محلى كه به سرزمين ((بيداء)) معروف است ، به گونه معجزه ، به امر خداوند، در دل زمين فرو مى روند. اين حادثه ، در روايات بسيارى از عامه و خاصه ، به عنوان نشانه ظهور بيان شده در شمارى از آنها بر حتمى بودن آن نيز تاءكيد شده است . حضرت علي (ع) مي فرمايند: در آستانه ظهور قائم ما، سفياني خروج مى كند... سپاه وى ، به سوى مدينه حركت مى كند و چون به سرزمين بيداء مى رسند، خداوند آنها را در كام زمين فرو مى برد. يا مى فرمايد: مردى از خاندان من ، در سرزمين حرم قيام مى كند، چون خبر ظهور وى به سفيانى مى رسد، وى ، سپاهى از لشكريان خود را براى جنگ ، به سوى او مى فرستد، ولى (سپاه مهدى ) آنان را شكست مى دهد، آنگاه خود سفيانى با لشكريان همراه ، به جنگ وى مى روند و چون از سرزمين بيداء مى گذرند، در زمين فرو مى روند و جز يك نفر، كه خبر آنان را مى آورد همگى هلاك مى شوند. گر چه حادثه ((خسف )) در منطقه ((بيداء)) و در مورد لشكر سفيانى واقع مى شود، ولى در برخى روايات ، غير از خسف در بيداء، از خسف در مشرق و خسف در مغرب نيز ياد شده است .)) و اين نشانگر آن است كه در ساير نقاط زمين نيز، چنين حوادثى رخ مى دهد و به امر خداوند دشمنان مهدى (عج )، بدين وسيله نابود مى گردند.

سردارى از يمن قيام مى كند و مردم را به حق و عدل دعوت مى كند. خروج يمانى از نشانه هاى حتمى و متصل به ظهور است . امام صادق (ع ) مى فرمايد: قيام خراسانى و سفيانى و يمانى ، در يك سال و در يك ماه و يك روز خواهد بود و در اين ميان ، هيچ پرچمى به اندازه يمانى ، دعوت به حق و هدايت نمى كند. در برخى روايات ، افزون بر قيام يمانى و خراسانى ، از قيام مصرى همزمان با قيام آنان ، خبر داده شده است . گرچه تصريح نشده كه پرچمدار مصرى نيز، همچون يمانى و خراسانى دعوت به حق مى كند، ولى به نظر مى رسد كه وى نيز، همزمان با آنان ، در آن سوى دنياى اسلام ، به حمايت از امام بر مى خيزد. بنابراين ، خروج يمانى ، اجمالا از نشانه هاى حتمى ظهور است ، هر چند جزئيات و چگونگى قيام وى روشن نيست ، خروج خراسانى و مصرى نيز، گرچه در برخى روايات در كنار يمانى آمده اند، ولى حتمى بودن آنان مسلم نيست .

گويا در آستانه ظهور مهدى (عج ) و در گير ودار مبارزات زمينه ساز انقلاب مهدى (ع )، فردى پاكباخته و مخلص ، مخلصانه در راه امام (ع ) مى كوشد و مظلومانه به قتل مى رسد. فرد ياد شده ، از اولاد امام حسن مجتبى است كه در روايات ، گاهى از او به عنوان : ((نفس زكيه ))، ((سيد حسنى )) ياد شده است .

 قتل نفس زكيه ، از نشانه هاى حتمى و متصل به ظهور است. امام باقر(ع ) مى فرمايد: بين ظهور مهدى (ع) و كشته شدن نفس زكيه ، بيش از پانزده شبانه روز فاصله نيست.

 از جمله نشانه هاى ظهور كه در روايات به آن اشاره شده ، طلوع خورشيد از مغرب است ، وقوع چنين پديده اى ، اگر معناى ظاهرى آن مراد باشد، مستلزم در هم ريختن و از هم پاشيدن نظم جهان و تغيير در حركت منظومه شمسى خواهد بود و اين ، با اصول حاكم بر نظام طبيعت ، ناسازگارى دارد. به طور قطع حضرت مهدى (ع )، بر روى همين زمين ، حكومت جهانى خويش را تشكيل مى دهد. بر اين اساس تحقق اين نشانه به گونه معجزه ، چنانكه برخى پنداشته اند، ميسر نيست ، زيرا معجزه در محدوده نظام حاكم بر طبيعت و جهان صورت مى گيرد. ونيز نشانه ديگري هست كه گويا همراه خورشيد علامت يا نشانه اي هست.